پسره تو کنکور رتبه 8 کشوری شده

تو مصاحبش گفته من گول یه سری موسسات رو خوردم:|

حالا من اگه گول بخورم سی هزار میشم://

مهرماه آنقدرها هم که فکر میکردم هولناک و استرس زا و غمگین نیست.ما جمعی از آدم های کنکوری چهار روز در هفته دور هم جمع میشویم.در کلاسی طبقه ی اول ،همان دم پله ها،نسبتا بزرگ که میگویند تخته اش نرم و خوب است. اکثرمان با دبیر فیزیک خوب نیستیم و دوقلوهای دفرانسیل و گسسته را عاشقیم و سر کلاس هاشان کیف میکنیم.از آرامش شیمی لجمان میگیرد و سر کلاس ادبیات حس خوبی داریم و دبیر دینی که اول کلاس انعام میخواند آرام میشویم. گاهی از حجم تست های نزده وحشت میکنیم و چند ساعت ساکتیم و آخرش یک نفر پیدا میشود که دلداری دهد و همدردی کند و ما بدبختی هایمان را با کسی شریک می شویم

به نظر من باید قدر دوستی رو که میره کتاب شعر فاضل میخره و چون خیلی قشنگ بوده فرداش بی مناسبت هدیه میده به دوستش دونست:|

خودمو میگم:))

شماهایی که دلداری دادین:)

خیلی سپاس!

رفتم.

شدیدا نیازمند دعاهاتونم:(

خداحافظ

پاییز،اتفاق غمگینی ست وقتی دوست و همراه نداری.زرد و نارنجی و قرمز شدن برگ ها چندان هم زیبا نیست.همه اش بغض است و دلتنگی؛وقتی که تنها رویشان پا می گذاری.باید یک کاری بکنم.باید آنقدر سرم را با کلاس کنکور و درس و تست و آزمون گرم کنم که یادم برود تنهام.که یادم برود تنهایی را قبول کرده ام.این ها واقعا از آن ناله های همه گیر پاییزی نیست.من یک روز،ماه ها قبل، بی رفیق بودن را قبول کردم.اما آن روز پاییز نبود!آن روز یادم رفته بود که پاییز می آید. یادم رفته بود که پاییز سوز دارد. سرما دارد... بغض های بی امان دارد...

●من آدمی نبودم که دلم تنگ نشه!

●الان از اون آدما شدم که دلشون تنگ نمیشه...زیادم بد نیست اتفاقا...زیادم خوب نیست راستش:(

●علاوه بر اون خیلی هم ناراحتم که فردا افرادی رو میبینم که قبلا دلم براشون تنگ میشد:/

●آدم پیچیده ای شدم خودمم سر در نمیارم!

●یه بار توی یه وبلاگ خوندم "شدم مث آدمایی که لجشون گرفته" الان دقیقا همین حسو دارم:))

●سرت درد نگیره اینقدر بات حرف میزنم خودم جان؟

●چرا هیچی نمیگی پس:/

●اه باشه خدافظ

به شهرسازی دانشگاه هنر تهران که فکر میکنم

یه ندایی از درونم میگه

هارهار

:)))

همون کسا که از تو باغچه چیدنت

توی خیالشون ادامه میدنت...

+به یاد "نشد، نشد" های پارسال:)

و به یاد شهرزاد

و به یاد زنگ های هندسه ای که تمامش به تحیلیل و تفسیر شهرزاد گذشت:)

+چرا هر سال بدتر از سال پیشه؟

+کجا داریم میریم؟

همکلاسیام یکی یکی دارن میرن خونه ی بخت:/

صحبتی ندارم دیگه!